چرا دنیا به جای «بیت»، با «شورای انقلابی» تماس میگیرد؟
در اسفند ۱۴۰۴، در حالی که لایههای بتنی پناهگاههای پاستور هنوز بوی جسد دیکتاتور را میدادند، اتفاقی بزرگتر در پایتختهای قدرت جهان رخ داد: «جمهوری اسلامی رسماً از نقشه سیاسی دنیا حذف شد.» دیگر نه لابیهای گرانقیمت در واشینگتن و نه دلارهای نفتی در بروکسل، هیچکدام نتوانستند مانع از واقعیتی شوند که دیپلماتهای رژیم از آن وحشت داشتند. جهان، معامله با «شیطان» را به پایان رسانده و حالا خطوط تلفنِ کاخهای ریاستجمهوری دنیا، نه به دفتر «بیت»، بلکه به مقصد «شورای انقلابی» و نمایندگان واقعی ملت ایران برقرار است.
۱. وزارت خارجه یا موزهی مردگان؛ فرستادگانی که پشت در میمانند
گزارشهای واصله از نیویورک، ژنو و وین حکایت از وضعیتی تحقیرآمیز برای دستگاه دیپلماسی رژیم دارد. فرستادگان وزارت خارجه که با چمدانهای پر از امتیاز و التماس راهی سفرهای خارجی شدهاند تا برای «شورای رهبری» یا «مجتبی» مشروعیت بخرند، با درهای بسته روبرو شدهاند.
دنیا دیگر با «دولتِ شبح» مذاکره نمیکند. در عرف بینالملل، وقتی حاکمی در سوراخ موش کشته میشود و مردمش در خیابان رقص رهایی سر میدهند، آن نظام دیگر یک «طرفِ گفتگو» نیست، بلکه یک «مانعِ حقوقی» است که باید برداشته شود. امروز، سفرای رژیم در کشورهای اروپایی حتی برای تمدید اقامت خود نیز با چالش روبرو هستند؛ زیرا دنیا فهمیده است که تاریخ انقضای این سیرکِ خونین به پایان رسیده است.
۲. «شورای انقلابی»؛ تنها آدرس معتبر ایران در جهان
تغییر پارادایم جهانی از آنجا شروع شد که دولتهای بزرگ دریافتند نظامِ ولایت فقیه، فاقد «تداومِ حاکمیت» است. تماسهای رسمی و غیررسمی سران کشورهای قدرتمند و سازمانهای بینالمللی با چهرههای شاخصِ «شورای انقلابی» در داخل و خارج از کشور، تیر خلاصی بر پیکر نیمهجانِ دیپلماسی رژیم بود.
دنیا اکنون به دنبال «ایرانِ پسا-جمهوری اسلامی» است. مذاکرات بر سر امنیت انرژی، خلع سلاح هستهای و ثبات منطقهای، اکنون با کسانی انجام میشود که ریشهی مردمی دارند، نه با جیرهخوارانی که تنها هنرشان «باجدهی» به روسیه و چین برای بقای چند روزه بود. این تغییر آدرس، یعنی نظام از درون و بیرون، «خلعِ ید» شده است.
۳. پیامی به بدنهی مدیریتی؛ شما برای یک «دولتِ ورشکسته» کار میکنید!
این مقاله هشداری جدی به کارمندان وزارت خارجه، مدیران میانی و بدنه اداری نظام است: «بیدار شوید! شما در حال خدمت به ساختاری هستید که در نگاه دنیا، وجودِ خارجی ندارد.» وقتی گذرنامههای دیپلماتیک شما در فرودگاههای جهان بیاعتبار میشود و وقتی هیچ بانکی در دنیا حاضر به جابهجایی پولهای نهادهای شما نیست، یعنی شما حقوقبگیرِ یک «باندِ تبهکارِ تحت تعقیب» هستید، نه یک «دولتِ قانونی». اصرار بر ماندن در این کشتیِ شکسته، تنها نام شما را در لیستِ سیاه «همدستانِ جنایت» ثبت خواهد کرد. دنیا با رژیمِ شما به پایانِ خط رسیده است؛ آیا شما هم میخواهید با این جنازه به قعر تاریخ بروید؟
۴. پایانِ باجخواهی هستهای و منطقهای
سالها رژیم با اهرمِ «آشوب در منطقه» و «بمب هستهای»، دنیا را پای میز مذاکره میکشاند. اما امروز، این اهرمها زنگزده و بیاثر شدهاند. قدرتهای جهانی دریافتهاند که تهدیداتِ یک نظامِ در حالِ فروپاشی، طبلِ توخالی است. آنها شاهدند که سپاه پاسداران نه تنها توانِ «بستن تنگه هرمز» را ندارد، بلکه در تامین امنیتِ اتاقِ خوابِ رهبرش هم عاجز مانده است. جهان دیگر از «شیطانِ علیل» نمیترسد؛ جهان در حالِ آمادهسازی برای فرشِ قرمزی است که ملت ایران برای آزادی پهن کردهاند.
نتیجهگیری: مشروعیت در خیابان است، نه در سازمان ملل
«پایانِ معامله با شیطان» به این معناست که دیگر هیچ قدرتِ خارجی، بقایِ جمهوری اسلامی را به نفعِ منافعِ خود نمیبیند. رژیمِ خامنهای به یک «بارِ اضافی» برای تاریخ تبدیل شده بود که در اسفند ۱۴۰۴ دور ریخته شد.
خطاب به بازماندگانِ نظام: شما حتی اگر تمامِ صندلیهایِ سازمانِ ملل را هم بخرید، باز هم «غیرقانونی» هستید؛ زیرا مشروعیت از صندوقهای رای و فریادهای خیابان میآید، که هر دو علیه شماست. دنیا با نمایندگان واقعی ما تماس میگیرد، چون ما «آینده» هستیم و شما «گذشتهای سیاه» که دیگر تکرار نخواهد شد.