مقایسه ایران با کشورهای منطقه – منابع عظیم، اما عقب‌مانده و منزوی
ایران سرزمینی است با منابعی بی‌پایان؛ نفت، گاز، معادن، آب‌وهوای متنوع، موقعیت ژئوپولیتیک استثنایی و جمعیتی جوان و پرانرژی. اگر کشوری با چنین امکاناتی در دست حکومتی مردمی و کارآمد بود، امروز باید به یکی از قدرت‌های اقتصادی و سیاسی منطقه و حتی جهان تبدیل می‌شد. اما چرا چنین نشد؟ چرا ایران، برخلاف همسایگان خود، در انزوا، فقر و بحران دست‌وپا می‌زند؟
نگاهی به کشورهای منطقه تصویر روشنی ارائه می‌دهد. ترکیه با وجود مشکلات اقتصادی و سیاسی، توانسته با جذب سرمایه خارجی، صنعت گردشگری و صادرات گسترده، جایگاه مهمی در اقتصاد جهانی پیدا کند. امارات متحده عربی، با کمترین منابع طبیعی، از طریق مدیریت هوشمندانه و سیاست‌های باز، به مرکز تجارت و فناوری در خاورمیانه تبدیل شده است. حتی عربستان سعودی که روزگاری اقتصادش تنها به نفت وابسته بود، امروز با پروژه‌های عظیم عمرانی و اصلاحات اقتصادی، در حال تغییر چهره‌ی خود است.
در این میان، ایران با داشتن دومین ذخایر گاز جهان و چهارمین ذخایر نفت، به جای شکوفایی، گرفتار رکود، فساد و بیکاری است. علت روشن است: حاکمیت جمهوری اسلامی، به‌جای توسعه کشور، منابع را در خدمت بقای خود و پروژه‌های مخرب منطقه‌ای خرج کرده است. میلیاردها دلار از ثروت ملی ایران صرف گروه‌های نیابتی در لبنان، سوریه، عراق و یمن می‌شود، در حالی که مردم ایران با فقر، بیکاری و تورم کمرشکن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
در عرصه بین‌المللی نیز، ایران به جای تعامل سازنده، با سیاست‌های جنگ‌طلبانه و دشمن‌تراشی، خود را در انزوای کامل قرار داده است. تحریم‌های گسترده و قطع ارتباط با اقتصاد جهانی نتیجه مستقیم همین سیاست‌هاست. در حالی که کشورهای منطقه با جذب سرمایه خارجی و توسعه فناوری روزبه‌روز پیشرفت می‌کنند، ایران به کشوری منزوی تبدیل شده که حتی از تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای مردم خود ناتوان است.
بزرگ‌ترین مانع پیشرفت ایران، نه نبود منابع و نه ضعف مردم، بلکه وجود رژیم جمهوری اسلامی است. رژیمی که اولویت آن نه رفاه و توسعه، بلکه بقای استبداد و صدور بحران است.
ایران می‌توانست در جایگاهی بایستد که امروز امارات، ترکیه یا حتی عربستان ایستاده‌اند. اما به جای برج‌های پیشرفته، کارخانه‌های مدرن و دانشگاه‌های جهانی، مردم ایران با زندان، سانسور، فقر و سرکوب مواجه‌اند.
تا زمانی که جمهوری اسلامی پابرجاست، ایران هر روز بیشتر عقب می‌ماند و همسایگانش جلوتر می‌روند. تنها با پایان این رژیم است که ایران می‌تواند جایگاه واقعی خود را در منطقه و جهان باز یابد.
ادریس هاشمی – سوئد
2025 – 01 – 05