شکنجه نیابتی: استراتژی گروگانگیری خانوادهها در داخل مرزها
در ادبیات حقوقی رژیم ایران، «مسئولیت کیفری» مدتهاست که از فرد به خانواده منتقل شده است. برای فعال سیاسی که در خارج از کشور دست به افشاگری میزند، رژیم یک «شکنجهگاه نیابتی» در داخل ایران میسازد.
دستگیری پدران سالخورده، اخراج همسران از مشاغل دولتی، و حتی ممانعت از تحصیل فرزندانِ فعالان، بخشی از این استراتژی رذیلانه است.
در جریان وقایع اخیر، گزارشهای متعددی از تماسهای تهدیدآمیز بازجویان با ایرانیان خارج از کشور منتشر شد که در آن، صدای ناله و فریاد بستگانشان در اتاق بازجویی پخش میشد.
این نوع تروریسم عاطفی طراحی شده تا مبارزان را دچار فروپاشی روانی کند و آنها را به سکوت وادارد. رژیم به خوبی میداند که عشق به خانواده، پاشنه آشیل بسیاری از مبارزان است و از همین عاطفه انسانی به عنوان ابزاری برای بقای استبداد خود بهره میبرد.