تاریخ معاصر ایران بارها شاهد تلاقی خون و فریاد بوده است، اما آنچه در ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ رخ داد، فراتر از یک سرکوب ساده، یک «جنایت علیه بشریت» در سکوت مطلق خبری بود. رژیم جمهوری اسلامی با تکرار الگوی آبان ۹۸، اما با ابعادی به مراتب وحشیانهتر، نشان داد که برای بقای خود مرزی میان «حفظ نظام» و «نابودی ملت» نمیشناسد.
دیواری از سکوت؛ سلاحی به نام قطع اینترنت
در ساعات پایانی ۱۷ دیماه، ایران به ناگاه از نقشه دیجیتال جهان حذف شد. قطع کامل دسترسی به شبکه جهانی اینترنت، اولین فاز از عملیات نظامی علیه شهروندان بیدفاع بود. این «تاریکی دیجیتال» نه برای امنیت، بلکه برای ایجاد حاشیه امن جهت ماشین کشتار طراحی شد. وقتی دوربینها خاموش شدند و ارتباطات قطع گشت، لولههای تفنگ به سمت معترضانی نشان رفت که تنها جرمشان اعتراض به فقر، فساد و استبداد بود.
کشتار در ابعاد میلیتاریستی:
آمار تکاندهنده جانباختگان
گزارشهای نشتیافته از نهادهای درمانی و منابع محلی، تصویری هولناک از روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ارائه میدهند. در حالی که رسانههای حکومتی از «اغتشاشات محدود» سخن میگفتند، خیابانهای کرمانشاه، ایلام، زاهدان، اصفهان، مشهد و مناطق جنوبی تهران به مسلخ بدل شده بودند.
آمار جانباختگان:
نهادهای حقوق بشری و شبکههای میدانی، آمار کشتهشدگان این دو روز را بیش از 32000 نفر تخمین میزنند. استفاده از تیربار دوشکا و تکتیراندازها در پشتبامهای ادارات دولتی، نشاندهنده یک عزم جدی برای «نسلکشی سیاسی» بود.
شلیک به سر و قلب:
الگوی جراحات نشان میدهد که هدف، متفرق کردن جمعیت نبوده، بلکه حذف فیزیکی معترضان در دستور کار قرار داشته است.
هجوم به پناهگاههای درمانی؛ نقض فاحش کنوانسیونهای بینالمللی:
یکی از سیاهترین برگهای این دو روز، حمله نیروهای امنیتی به بیمارستانها بود. گزارشهای موثق از بیمارستان خمینی ایلام و چندین مرکز درمانی در کرج حاکی است که نیروهای لباس شخصی و یگان ویژه، با زیر پا گذاشتن تمامی اخلاق پزشکی و قوانین بینالمللی، مجروحان را از روی تختهای جراحی و اورژانس ربوده و به بازداشتگاههای نامعلوم منتقل کردند. این اقدام عملاً بیمارستانها را از «محیط امن» به «تلههای امنیتی» تبدیل کرد و باعث شد بسیاری از مجروحان از ترس بازداشت، در خانهها جان بسپارند.
فرمان مستقیم از راس هرم؛ «به هر وسیله ممکن»:
این حجم از خشونت نمیتواند محصول خودسری نیروهای میدانی باشد. اسناد فاششده از شورای عالی امنیت ملی نشان میدهد که فرمان سرکوب با قید «به هر وسیله ممکن» مستقیماً از سوی شخص علی خامنهای و سران ارشد سپاه صادر شده است. این دستور، به معنای دادن «کارت سفید» به نیروهای سرکوب برای هر نوع جنایتی بود؛ از شلیک مستقیم به کودکان تا شکنجههای وحشیانه در بازداشتگاههای موقت.
نتیجهگیری:
دیماه ۱۴۰۴، نقطه بازگشتناپذیری در رابطه ملت و حاکمیت است. رژیمی که برای ماندن، اینترنت را قطع میکند تا بتواند در تاریکی نوزادان و جوانان کشورش را به خاک و خون بکشد، دیگر یک «دولت» نیست، بلکه یک «اشغالگر» است.
خونهای ریخته شده در کف خیابانهای ایران، بذر بیداری بزرگتری را کاشته است که هیچ قطع اینترنتی نمیتواند مانع از شکوفایی آن در بهار آزادی ایران شود. عاملان این جنایات باید بدانند که حافظه تاریخی ملت ایران، نه این سکوت تحمیلی را فراموش میکند و نه از خونخواهی فرزندانش دست میکشد.