طلوعِ پس از فاجعه؛ چرا کشتار ۳۲ هزار نفری نقطه پایان است؟
اگرچه رژیم ایران با کشتار بیسابقه دیماه ۱۴۰۴ گمان میکند که “فتنه” را خاموش کرده است، اما واقعیتهای تاریخی چیز دیگری میگویند. وقتی حکومتی ۳۲ هزار نفر از شهروندان خود را در دو شب میکشد، در واقع «قرارداد اجتماعی» را به طور کامل فسخ کرده است. این حجم از خون، دیگر مجالی برای “اصلاحات” یا “صبر” باقی نمیگذارد. رژیم با این جنایت، خود را در وضعیتی قرار داده که راهی جز افزایش دوز خشونت ندارد، اما خشونت فزاینده نیز نقطهی اشباعی دارد. خشم انباشته شده در خانههای ۳۲ هزار خانوادهای که عزیزانشان را از دست دادهاند، به زودی به سیلابی تبدیل خواهد شد که هیچ سد نظامی و امنیتی توان ایستادگی در برابر آن را نخواهد داشت. دیماه ۱۴۰۴، نه پایان اعتراضات، بلکه آغازِ پایانِ حکومتی است که مشروعیت خود را در سردخانهها گم کرد.