تروریسم فرا مرزی و سیستم جاسوسی رژیم ایران در خارج از مرزها
در حالی که جهان هنوز در شوک کشتار وحشیانه ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ در ایران است، موجی از همبستگی بیسابقه در پایتختهای جهان به راه افتاده است. اما در پسِ شعارهای آزادیخواهانه در برلین، لندن، تورنتو و پاریس، پدیدهای شوم در جریان است: «جاسوس-خبرچینها». افرادی که وظیفهشان نه اعتراض، بلکه شناسایی، تصویربرداری و نشانهگذاری معترضانی است که برای همدردی با خونهای ریخته شده به خیابان آمدهاند.
۱. ارتشِ دوربین به دست؛ شناسایی در قلبِ دموکراسی
در هر تجمع اعتراضی ضد رژیم در خارج از کشور، چهرههای آشنایی دیده میشوند که به جای پلاکارد، لنزهای تلهفتوی قدرتمند و گوشیهای پیشرفته به دست دارند. این عوامل که اغلب تحت پوشش خبرنگار، دانشجو یا حتی معترض در صفوف راهپیمایی نفوذ میکنند، وظیفه دارند از چهرههای فعالان نقشهبرداری کنند.
این تصاویر مستقیماً به بانکهای اطلاعاتی نهادهای امنیتی در تهران ارسال میشود تا از طریق نرمافزارهای تشخیص چهره (Facial Recognition)، هویت فرد و خانوادهاش در داخل ایران شناسایی شود.
۲. گروگانگیری عاطفی؛ شکنجه از راه دور
برای بسیاری از شرکتکنندگان در تظاهرات، خطر جانی تنها محدود به خودشان نیست. شناسایی شدن در یک تجمع ضد رژیم در خارج، بلافاصله به معنای احضار، بازداشت یا آزار خانوادههای آنها در داخل ایران است. رژیم با این استراتژی، «ترس» را صادر میکند؛ پیامی واضح که میگوید: «حتی در قلب اروپا نیز تحت نظارت ما هستید.»
۳. تروریسمِ کنسولی و هستههای خفته
افشای اسامی برخی از «عوامل نفوذی» در ماههای اخیر نشان داده است که رژیم از پوششهای دیپلماتیک و انجمنهای پوششی (تحت عنوان مراکز فرهنگی یا مذهبی) برای سازماندهی این جاسوسان استفاده میکند. خطر جانی برای فعالان برجسته، فراتر از شناسایی است؛ تهدید به آدمربایی (مشابه سناریوهای پیشین) و ترورهای هدفمند، سایهای سنگین بر فعالیتهای سیاسی خارج از کشور انداخته است.
۴. همدستیِ نانوشته؛ کوتاهی دولتهای میزبان
نقد تند این مقاله متوجه دولتهای غربی نیز هست. چگونه اجازه داده میشود که عوامل شناختهشده وابسته به نهادهای نظامی و امنیتی ایران، با ویزاهای رسمی در این کشورها پرسه بزنند و امنیت پناهجویان و معترضان را به خطر بیندازند؟ ناتوانی در اخراج این «پرستوها» و جاسوسان، به معنای چراغ سبز به رژیم برای سرکوبِ فرا مرزی است.
توصیههای امنیتی برای مبارزانِ میدانهای بینالمللی:
برای مقابله با این ماشین جاسوسی، رعایت نکات زیر برای هر شرکتکننده در تظاهرات حیاتی است:
پوشش چهره: استفاده از ماسک، عینک آفتابی و کلاه برای خنثی کردن الگوریتمهای تشخیص چهره.
بررسی محیطی: شناسایی افرادی که به طور غیرعادی فقط از چهره افراد فیلمبرداری میکنند و گزارش آنها به پلیس محلی یا تیمهای امنیت تظاهرات.
امنیت دیجیتال: عدم استفاده از اینترنت باز (Public Wi-Fi) در محیط تظاهرات و پاک کردن متادیتاهای تصاویر قبل از انتشار.
سخن پایانی
حضور در تظاهرات ضد رژیم در خارج از کشور، دیگر یک پیادهروی نمادین نیست؛ این یک «مبارزه رودررو با جوخههای شناسایی» است. کسانی که با وجود اطلاع از این خطرات جانی و تهدیدات خانوادگی، باز هم فریاد هموطنانشان میشوند، شجاعتی ستودنی دارند. رژیم با گسیل جاسوسانش به خیابانهای جهان، تنها یک چیز را ثابت میکند: «او حتی از فریادِ یک ایرانی در دورترین نقطه جهان هم میلرزد.»