دژ تسخیرناپذیر زاگرس: ائتلاف «پنجگانه» و پایان هیمنه رژیم در کردستان
در حالی که دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی تصور میکرد با موشکباران مقر احزاب و ایجاد تفرقه میتواند صدای حقطلبی کردستان را خاموش کند، ۳ اسفند ۱۴۰۴ به روز کابوس استبداد بدل شد. اعلام موجودیت «ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران» متشکل از پنج جریان اصلی (حدکا، پژاک، کومله، پاک و خبات)، نه تنها یک اتحاد تشکیلاتی، بلکه خنجری بر قلب استراتژی «تفرقه بینداز و حکومت کن» رژیم بود.
کابوس «وحدت»؛ لرزه بر تن پادگانهای ولایت
جمهوری اسلامی دهههاست که بقای خود را در گرو ساختن تصویر «تجزیهطلب» و «تروریست» از مبارزان کرد بنا کرده است. اما ائتلاف اخیر با پلاتفرمی دموکراتیک و فراگیر، این برچسبهای پوسیده را به زبالهدان تاریخ فرستاد. رژیم از این ائتلاف وحشت دارد چون:
فرماندهی مشترک میدانی: پیوند میان پیشمرگه و گریلا، قدرت نظامی رژیم در مناطق مرزی را به چالش کشیده و هزینه سرکوب را برای مزدوران سپاه چند برابر کرده است.
پایگاه اجتماعی بینظیر: کردستان نشان داده است که با یک فراخوان این احزاب، کل منطقه از ارومیه تا ایلام به اعتصاب سراسری میرود؛ قدرتی که هیچ پادگانی حریف آن نیست.
ضدیت رژیم؛ از موشکباران تا برچسبهای تفرقهافکن
پاسخ رژیم به این همبستگی، طبق معمول ترکیبی از وقاحت و خشونت بوده است. بلافاصله پس از اعلام ائتلاف، ماشین پروپاگاندای صداوسیما و ارتش سایبری به راه افتاد تا با تحریک ناسیونالیسم افراطی، میان اپوزیسیون مرکزگرا و کردها شکاف ایجاد کند.
تروریسم دولتی: رژیم که در جبهه دیپلماسی شکست خورده، با تهدید اقلیم کردستان عراق و تداوم حملات پهپادی، نشان داد که تنها زبانش برای گفتگو، «باروت» است.
پروندهسازی قضایی: همزمان با ائتلاف، موج جدیدی از احکام اعدام برای فعالان مدنی کُرد در زندانهای سنندج و ارومیه صادر شده تا به زعم خود، بهای این اتحاد را سنگین کنند.
کردستان؛ پیشتاز قطار براندازی
رژیم آخوندی به خوبی میداند که اگر کردستان سازمانیافته عمل کند، دومینوی سقوط از زاگرس آغاز خواهد شد. ائتلاف این ۵ حزب، در واقع پیوند میان «تجربه مبارزاتی چند دهه» و «شور انقلابی نسل ۱۴۰۴» است. شعارهای این ائتلاف برای «ایران دموکراتیک و غیرمتمرکز»، بزرگترین تهدید برای تمامیتخواهی مطلقهای است که ایران را ارث پدری خود میداند.
نتیجهگیری: زاگرس، مدفن آرزوهای دیکتاتور
رژیمی که امروز با انزوای جهانی دست و پا میزند، در برابر سد آهنین کردستان راهی جز فروپاشی ندارد. ائتلاف ۵ حزب کرد، تیر خلاصی بود بر پیکر نیمهجان سیاستهای امنیتی نظام در مناطق ملی. امروز کردستان نه یک «مسئله امنیتی»، بلکه «راهکار رهایی» تمام ایران است.
آخوندهای حاکم باید بدانند: طنابی که برای جوانان کرد بافتهاند، روزی به دور گردن خودشان گره خواهد خورد. زاگرس ایستاده است و این بار، ائتلاف کردها پیشدرآمد ائتلاف بزرگ تمام ملت ایران برای جارو کردن لکهی ننگ جمهوری اسلامی از نقشه جهان است.